Ateşten güller devşiren adam

Bir takım insanlardan bahsetmek zordur , helede milletin iman selamet için kendini cehennem alevlerine razı olan  himmeti milleti olan şahısların herhangi birinden bahsedecekseniz bunu sınırlı sayıda kelime ile ifade etmeye kalkışmak  daha zordur çünkü onlar anlatmak,  İslam’ı, Kutlu Nebi (asm) döneminden günümüze uzanan seyri içinde ele almayı, Kur’an-ı Kerim’i -tabir-i caizse- konuşturmayı, hadis deryasına dalmayı gerektirebilir. Bir Geylani’yi, Şah-ı Nakşibendi, İmam-ı Azam’ı, Cüneyd-i Bağdadi’yi, İmam Rabbanî’yi ve Hakk’a gönlünü teslim etmiş, nazarını ötelere çevirerek idâme-i hayat eyleyen nice şahsiyetleri anlatmak böyledir.

Bediüzzaman’ı anlatmak, daha doğrusu anlatmaya çalışmak da, bu hakikatlerin ışığında yola koyulmak gibidir. Zordur O ve Onun gibileri anlatmak çünkü bu tür nadirattan şahsiyetlerin hayatlarını parçalı olarak anlatmak pek kabil değildir. Anlatılan bir hakikat, ya kendinden önceki bir olayın sonucu, ya da kendinde sonrakinin sebebi olur çoğu zaman. Öte yandan, anlatmaya çalışmak kolay olur çünkü bu devasa şahsiyetlerin hayatlarındaki her bir kare müstakil olarak Kur’anî bir hakikatin timsalidir ve sadece o müstakil kareler hakkında bile, heybenizdekiler dâhilinde saatlerce konuşabilir, yazabilirsiniz.

Bediüzzaman’ı ve birçok talebesini yaşımız itibariyle tanıma bahtiyarlığına erişemeyen bizler (Hepsi’nin makamları âli olsun), okuduklarımız ve kısmen de duyduklarımız kadarıyla tanıyabildik, hissetmeye çalıştık onları ve yaptıklarını. Bu bağlamda, Bediüzzaman dendiğinde, zihnimde beliren bazı izdüşümlerini ve bunların tedailerini kırık dökük de olsa anlatmaya çalışmak en güvenilir yol olsa gerek.

O, peygamberane duruşun ve yaşayışın günümüze yansımasıydı adeta. Nebevi hakikatleri şiar edinen ve Sahabe hassasiyetiyle ve hasbiliğiyle yaşayan, bir Kutlu Yol temsilcisiydi. Hz. Ebu Bekir (ra) “Ya Rabbi, vücudumu o kadar büyüt, büyüt ve beni cehennemine koy. Orada bütün günahkârlar adına ben yanayım” demişti. Bediüzzaman ise “Milletin imanını selâmette görürsem, cehennemin alevleri arasında yanmaya razıyım. Çünkü vücudum yanarken, gönlüm gül gülistan olur” ve “Ben değil dünya hayatımı, lüzum olsa âhiret hayatımı da İslâm milleti hesabına feda edeceğim” diyen ve hangi kandilin çerağını tutuşturduğuna bu yolla işaret eden adamdı.

Allah’a ve O’nun, Resulü vasıtasıyla bildirdiği hakikatlere tam iman etmiş müminlerin unutmamaları gereken şu hadise de dolaşır zihnimde: Rus kumandan Nikolaviç’in esirleri teftişi sırasında, herkes saygıdan ötürü ayağa kalkarken, O kıyam etmemişti. İkinci kez önünden geçmesine rağmen sonuç yine değişmemişti. Tercüman aracılığıyla kendisine tevcih edilen birkaç soru ve Bediüzzaman’ın ayet tefsir edercesine verdiği o cevap: “Ben bir Müslüman âlimiyim. İmanlı bir kimse, Cenab-ı Hakkı tanımayan bir adamdan üstündür. Binaenaleyh, ben sana kıyam etmem.” O, bu davranışıyla insanlar arasında üstünlüğün geçici makamlarla olamayacağını ifade ediyor ve bir üstünlük söz konusu olacaksa, bunun evvela İslam’a ittiba ile sonra da takva ile elde edilebileceğini gösteriyordu adeta. Divan-ı harbe verilmiş ve hakkında idam kararı çıkarılacaktı. Birkaç zabit arkadaşı gıyabında özür dileyerek kararın tadili için gayret etseler de, O hiçbir şekilde tenezzül etmedi. Ve imanlı bir ruhun teslimiyetini belgelemesi açısından manidar olan şu cevabı verdi: “Bunların idam kararı, benim ebedî âleme seyahat etmem için bir pasaport hükmündedir” Hakiki imana ulaşmış bir Nur’lu Şahıs’ın muazzam cevabı ve Allah’a varmaya duyulan iştiyak. Yine O’nun beyanıyla ölüm “…ehl-i hidayet ve ehl-i Kur’ân için, öteki âleme gitmiş eski dost ve ahbaplarına kavuşmaya vesiledir. Hem, hakiki vatanlarına ve ebedî makam-ı saadetlerine girmeye vasıtadır. Hem, zindan-ı dünyadan bostan-ı cinâna bir davettir. Hem, Rahman-ı Rahîmin fazlından, kendi hizmetine mukabil, ahz-ı ücret etmeye bir nöbettir. Hem, vazife-i hayat külfetinden bir terhistir. Hem, ubudiyet ve imtihanın talim ve talimatından bir paydostur.”