KAYBETMEDEN BİR KEZ DAHA DÜŞÜNÜN…

Terentius, “onunla herseyi paylasma zevkinden  mahrum kalınca hic bir zevki tatmamaya karar verdim.” demiş , yitirdiği bir dostunun ardından.

Nasıl bir insandan bahseder Terentius ? Karşısında zavallı gibi görünmekten korkmadığımız ,bizi değiştirmeye değil zenginleştirmeye çalışan , yargılayan değil, kendimizi sorgulamamıza yardımcı olan biri midir yitirilen?

Sabahın 3′ ünde çaldığımız kapısını açtıgında ,tek kelime etmeden kollarına atılıp ağlayabileceğimiz bir insan mıdır Terentius’ un acısını bu şekilde dillendiren ?

Nedenlerini merak etse de , göz yaşlarınımızın dinmesini bekleyecek kadar anlayışlı , titrek sesimiz ve telaşlı cümlelerimizi sükunetle dinleyecek kadar sabırlı , acımızın bir kısmını kendine yük edinecek kadar cömert ve yürekli insanlar mıdır dost diye seçtiklerimiz?

Sadece sohbeti değil , sesizliği de sıkıcı olmayan ; yanlızlığımızı unutmak için varlığı , eksikliğini hissetmemiz için yokluğu , kafi gelen insanlara mı dost deriz?

Başımıza gelen güzel bir şeyin coşkusu  yüreğimize sığmadığında , saate aldırmayıp telefona sarıldığımız ve karşımızdaki uykulu sese “Kulaklarına inanamayacaksın!” diye bağırdığımızda , “Sabahı bekleyemez miydin?” demeyen biri midir gerçek bir dost ?

Güzel bir film seyrettiğimizde “Keşke o da olsaydı !” dediğimiz , okuduğumuz bir kitaptan bahsedebildiğimiz ve en özel sırlarımızı anlattıktan sonra rahatça uykuya dalabildiğimiz bir sırdaş mıdır yoksa ?

Konuşurken gözlerimizi kaçırmadığımız , kendimizi saklamadığımız  ve yüzümüze en acı gerçekleri haykırırken bile darılmadığımız kişiler midir dost dediğimiz insanlar ?

Ne bileyim aynı fikirde olmasak da uzlaşabildiğimiz , köprüleri atmadan da tartışabildiğimiz , her savaştan birlikte ve biraz daha güçlenmiş bağlarla çıktığımız insanlar mıdır dost payesi verdiklerimiz ?

Tanıdığımızı sanırken , daha keşfedilmeyi  bekleyen nice el değmemiş  duygular  ve düşünceler  taşıdığını gördüğümüz ; sürekli bizi şaşırtan kendimiz midir onda sevdiğimiz ?

Aristo  haklı mıdır , ” Dostluk bir ruhun iki ayrı bedende yaşamasıdır. ” derken ?  Ve Terentius , başka bir bedende toprağa verdiği  ruhun yasını mı tutmaktadır? Paylaştığı her şeye ölüm de mi dahildir ? Acaba , neyi kaybedeceğini , dostu ölmeden önce fark etmiş midir ?

Ya biz ; her şeyi paylaşmanın, iddialı ve gerçek dışı geldiği günümüzde sahip miyiz gerçek bir dosta ?

Ya da adımızın önüne  dost sıfatı koyan insanlar var mıdır hayatımızda ? Yoksa kendimizi sevmeyi başaramadığımızdan , şaşırıyor muyuz bizi sevdiğini söyleyen birinin varlığına… İnanamıyormuyuz  yanımızda kalmasına  ve uzaklaştırıyor muyuz içten içe bizi sevmesini istediğimizi insanı kendimizden ?

Ve bir gün bir el daha kayıp gittiğinde  avuçlarımızdan , kendi mezarımızın başında ağlayacağımızı biliyor muyuz ?

İşte o gün gelmeden bir kez daha düşünelim ve hissettirelim dostalarımıza onları sevdiğimizi… Çok geç olmadan…