begonyalar diyarı

ODADAKİ YALNIZLIK ÖYKÜSÜ

Kimsesizlik doğar yankılarından
sessizliğin
gidip geri dönemeyen seslerin
çarpıştığı yerde
kelimeleri başıboş bırakan

Onsuzluk,
O yangının,
Sığ cümlelerden ırak
Tekrar canlanıp
Ateşten kül,
külden ateş yapmasını bilen gözlere
dönüşüvermesi
miydi
Zorunlu sessizliğin yankıları duruyordu içinde. Durmadan yere damlayan ve döşeme
üstünde ıslak kargaşalar yaratan sesler bile bozmuyordu sessizliği. Odasının duvarlarına
baktı, kaç gece ve kaç gündüz üzerlerine gelen duvarlarda aradı tekrar, bulamadı,
masasının üzerinde duran birkaç resme takıldı elleri. Mutlu anıların mutlu, şimdi
bir o kadar mutsuzluk veren fotoğraflarına süründü gözleri. Gülümsedi. Üniversitenin
o kendine özgü, coşkun bahar havasında, ürkek ceylan gözleri bakıyordu fotoğrafın öte
ucundan çünkü, içleri sevgi doluydu ve anlayan gözbebekleriydi gördükleri…

Şimdi,
geçmiş zamanda hapsolmuş,
bulanık kalmış
gözlerin buğusunda,
suyun kıyısında duran
ceylan bakışlı sevda,

atlıyordu gözbebeklerinde
aşkın
sevinçle sıçrıyordu
o yana ve bu yana

——-!!!Bir tüfek sesi!!!——–

ormanın ortasında

Aşkın gözlerinde
şaşkın
“neden?”ler…

Ceylan
kaçtı kirli
adımlarından
bir
ihaneti

Fotoğrafta gördüğü sevgi dolu yüz.. Eski anıları canlanıyordu gözünde ve içinde asla
bitmeyecek sonsuz sevgisi…Sevgiyle dolu olsa da asla bir daha canlı göremeyeceğini
bildiği kızın yüzünün her bir noktası büyülüyordu O’nu…İsyan birikiyordu içinde,
suçluluk duyuyordu. Kaybetmişti çoktan ve haksızca, konuşmadan, açıklamadan, ihanetin
en büyüğünü yaparak hani o bedenle olmayan…Bir “söz” vermişti, bir “söz”, “namus”
demekti, bir söz vermişti Ceylan’ın annesine. Üç sene önce, nedenlerini söylemeden bahane
bir yalanla ayrılması gerekmişti O bilmeden.

Yalan söylemeliyim sana,
Söylemeliyim

Oysa ki bilirim,
Bitmeyecek hasretim
Duvarlar üstüme gelecek
Tek tek

Kaybolacak
yalnızlığım bile,
Hiçliğin ortasında
Evren yok olacak

Sen,
TANRI’m!

İçi yanıyordu. Ceylan bırakmamıştı ki O’nu, tarihinde hiç bir zaman. Kavramları söküp bir bir
atarken yarattığı uçurum kenarındaki yaşamında hiç bir defa bırakıp gitmemişti. Varoluşu keşfetmek
için damarlarında dolaştırdığı zehire bile sırtını dönmeyip yaşama döndürmek için tutmuştu ellerini.
Hayatında onu isteyen, yaşamı için kendisinden çok emek veren vefakar bir güzel sevginin ve bilincin
elleriydi onu hiç ama hiç bırakmayan.

Ellerini bıraktım
Düşüyorum uçurumumdan,

Onlardır ellerin:
Acıtırlar içimi
Tarihimde en zor anda
beni tuttular,
Ve sonunda BENdim
bileklerini kesen

Düşerken,
İhanetimi sundum
sana…

eda keskin

5.gün ziyan yine  gece gözlerine yağmur yağıyormuş.

daralmışsın baş döndüren sonsuz mavide

gülmek , tedirgin ayna

içinin göğü kalbine kırılmış   

ah! yanıtsızım…

zifir örmüş odana zaman örümceği , 

bun’çin küsmek seğirmiş sol yanağını , yüzün

o yetim çocuk!

4.hayat sırlambaç oyunu!

çıkmıyormuş ortaya kutlu günler.

radde mi denirdi tahammülün sınırına sizin orada?

buradan görülmekte ; uçurum ağzında zambak.

kokuyorsun…

dudaklarının kıyısında firari bir tebessüm var!

3.fakat ruhum , kim anlar!

şehirler öyle yalnızlık.

bu duman izleme sineması canhıraş dolu ,

boşaltmışlar iyi şeyler meydanını.

mitingler paydos!

2.düşler benzemiyor kalbine:

herkes kendine aşık.

ben senin aşkına ipsiz uçurtma!

söz!

1.neyi kurtarabiliriz savrulmadıkça;

kasırgadan korkmamalı imiş…

0.yokşehir
  

İstanbul’a Dair

hayal şehir 

Git bu mevsimde, gurub vakti, Cihangir’den bak!
Bir zaman kendini karşındaki rüyaya bırak!
Başkadır çünkü bu akşam bütün akşamlardan;
Güneşin vehmi saraylar yaratır camlardan;
O ilah isteyip eğlence hayalhanesine,
Çevirir camları birden peri kaşanesine.
Som ateşten bu saraylarla bütün karşı yaka
Benzer üç bin sene evvelki mutantan şarka.
Mestolup içtiği altın şarabın zevkinden
Elde bir kırmızı kaseyle ufuktan çekilen
Nice yüz bin senedir şarkın ışık mimarı
Böyle ma’mur eder ettikçe hayal Üsküdar’ı.
O ilahın bütün ilhamı fakat anidir; Bu ateşten yaratılmış yapılar fanidir;
Kaybolur hepsi de bir anda kararmakla batı.
Az sürer gerçi fakir Üsküdar’ın saltanatı;
Esef etmez güneşin şimdi neler yıktığına;
Serviler şehri dalar kendi iç aydınlığına,
Ezeli mağfiretin böyle bir ikliminde Altının göz boyamaz kalpı kadar halisi de.
Halkının hilkati her semtini bir cennet eden
Karşı sahilde karanlıkta kalan her tepeden,
Gece bir çok fıkara evlerinin lambaları
En sahih aynadan aksettiriyor Üsküdar’ı.

yahya kemal beyatlı

Der Beyan-ı Şeref-i İstanbul …… İlm ile ma’rifete cây-ı kabul Olmaz illâ ki meğer İstanbul Olmaya mîve-hor-ı bâğ-ı hüner Olmaya şehr-i Sitanbul kadar İtsün İstanbul’ı Allah ma’mur Andadır cümle meâli-i umur Mevlid ü menşe-i ashâb-ı himem Terbiyet-hâne-i esnâf-ı ümem Ne kadar var ise ashâb-ı kemal Hep Sitanbul’da bulur istikbâl ……. Ne kadar âlemi devr itse sipihr Bulmaz İstanbul’a benzer bir şehr Hüsn ile görmek ile müstesnâ Anı âğûşuna çekmiş deryâ Ne kadar var ise aksam-ı hüner Hep Sitanbul’da bulur revnâk ü fer …. İ’tidal olsa hevâsında eger Gayri buldâna kim eylerdi nazar Her kimün kim ola bünyâdı kavi Yapmasun gayri vilâyetde evi Ana mânend olamaz şehr-i diyar Olmaz anun gibi bir cây-i karar Andadur mâ-hasal-ı kadr ü hüner Taşralarda kim okur kim dinler Akçedür taşranun ancak hüneri Hakk olunmuş hünerün sanki yeri …. N’olduğun halkı kenarın ancak Gören İstanbul’u anlar ancak Olur irdükde kemin meclise hasr Geçinen taşrada allâme-i asr Mütefennin görünen sersem olur Mütekellim geçinen ebkem olur Olmaz ednalarınun bezmine râh Taşra yirlerde satanizzet ü câh ….. Hak budur âb-ı rûy-i buldândur Hayli ma’mûre-i âl-i şândur Maksad-ı Hind ü Firenk ü Maçin Bender-i mu’teber-i rûy-i zemin Bulunur emtia-i gûn-a-gûn Ni’met ü mal ü menâli efzûn Bâhusus ab ü hevâsı dil-keş Sâha-i nihr ü binâsı dil-keşNEBİ

ANNE KARNINDAKİ BİR BEBEĞİN GÜNLÜĞÜNDEN

5 Ekim:  Bugün var edildim buradayim varim,Mühis bir duygu bu varoldugumun
henüz annem ve babam bilmiyor.
Bir Elma cekirdeginden bile kücügüm ama nede olsa ben benim varim ya bu bana
yetiyor. Henüz bedenim belli belirsiz,yüzüm yok ama varligimi ve benligimi
hissedebiliyorum.Bir kiz olacagim ve baharda cicekleri sevecegim.
19 Ekim: Biraz büyüdüm kimildamam mümkün degil.Annem henüz farkinda degil
ama onun kaniyla besleniyorum.Kalbini dolasip gelen simsicak kan bana geliyor.
Beni sevecek bir kalbin kipirtilarini simdiden hissediyorum,
Annem beni cok sevecek.Annem icin güzel bir sürpriz olacagim.
23 Ekim:  Hic görmedigim bir el agzimi bicimlendirmeye basladi,dudaklarimda
onun dokunusunu hissediyorum,Bu elin dokundugu yerler dudagim damagim oluyor.
Düsünün bir yil sonra bu elin dokundugu yerde tebessümler acicak gülecegim.
Dudagimdan ve dilimden sözler dökülecek Anne diyecegim.Anne duyuyormusun beni?
seninle konusacagim.Sana gülecegim
Kimilerine göre hala daha var degilmisim..Nasil olur? varim ve gülücükler
sunacak dudaklarimda olmak üzere.Hem sonra bir ekmek kirintisi ne kadar kücük
olursa olsun yine ekmekdir,öyle degilmi annecigim ah bir konusabilsem!
27 Ekim:  Bügun pek mutluyum.Icimde tatli bir kipirti basladi atan bir kalbim
var kalbim atmaya basladi,hayatim boyunca atip duracak,sevgilerle dolduracagim
kalbimi,tipki annemin ki gibi,annem bedeninde iki tane kabin birden atmaya
basladigini bilse ne kadar da sevinirdi,duyuyormusun anne?
2 Kasim:  Hergün biraz daha büyüyorum,Kollarim ve bacaklarimda bicimlenmeye
basladi,hele bir büyüsün kollarim bak nasil kucaklayacagim seni annecigim,su
ayaklarimda tamamlansin da beraber cicekli bahcemizde yürüyelim,belki
birlikte okula gideriz.
12 Kasim: Ah Evet…bunlar,bunlar ne kadar sevimli ve kücük seyler ,aman
allahim parmaklarimda cikmaya basladi,bunlarla cicek toplayacagim,annemin
elini tutacagim,kalem tutacagim,belkide güzel bir siir yazacagim,annecigim
ordamisin? Ellerimi ellerinin arasina koymak icin sabirsizlaniyorum.
20 Kasim: Ohh nihayet..annem doktora gitti burda oldugumu ögrendi..yasasinn!
doktor teyze özel bir cihazla gördü beni,ultrason diyorlarmis.Resmimi bile
cekdi.Seviniyormusun annecigim? Seneye kalmaz kollarinin arasinda olacagim..
25 Kasim: Artik babamda burda oldugumu ögrendi;fakat henüz kiz oldugumun
farkinda degiller onlara sürpriz yapacagim..
10 Aralik: bugün yüzüm tamamlandi artik iki güzel gözüm,biri kücük burnum,
dudaklarim ve yanagim var,anneme benziyorum galiba..
13 Aralik: Artik cevreme bakabiliyorum.etrafim cok karanlik ama olsun,
yinede mutluyum yasiyorum ve varim.Kisa bir süre sonra gün isiginida
görebilecegim,renkleri ve cicekleri taniyabilecegim.Rüyamda gördüm,dünyada
gökkusagi diye bisey varmis,onu cok merak ediyorum.annecigim babacigim sizin
yüzünüzüde görecegim,tanisacagiz,mutlu olacagiz,gülüsecegiz…
24 Aralik: Kulaklarim daha iyi duyuyor artik,annecigim senin kalbinin
seslerini duyuyorum.Benim kalbimin atislarinida sen duyabiliyormusun?
Hatta sesini bile taniyabiliyorum Sesin ne kadar tatli,hic duymadigim bisey bu.
Güzel vede saglikli bir kiz olacagim kollarinda uyuyacagim,yüzüne bakacagim,
o tatli sesini dinleyecegim,benim icin ninni de söyleyecekmisin annecigim?
 Sende beni özlüyorsundur mutlaka,beni koklayacaksin ..cok seveceksin degilmi?
28 Aralik: Anne burda biseyler oluyor.Doktor abla neden mutsuz bakiyor öyle?
sense aci cekiyor gibisin,kalp seslerin degisdi…susdun.Benimle neden
konusmuyorsun anne?anne…anne…annecigim,yüzümde soguk bir sey hissediyorum.
Anne yüzümü parcaliyorlar
anne neolur birseyler yap canim cok aciyor.Kolumu cekiyorlar anne….annee..
Ayaklarimi parcaliyor bu sey anne…Beni sana baglayan damari kopardilar anne.
..anne…kalbimi parcaliyorlar….annecigimm..annee…an….

KÜRTAJINIZ TAMAMLANDI HANFENDI GECMIS OLSUN……..